เก้ากระบี่ นัก(เพื้อ)ฝัน ผู้นำทาง

ถึงเวลาแล้วครับที่ผมจะเอาเรื่องที่คิดว่าน่าจะสำคัญที่สุดในชีวิตมาโพส นอกจากเรื่องทำเงินแล้ว ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการให้ การไม่ทอดทิ้ง และการเสียสละเพื่อเพื่อนร่วมโลกบ้าง โดยเฉพาะเพื่อนร่วมโลกที่มีแต่ความซื่อสัตว์และจริงใจอย่างหมา และแมว มันสมควรแล้วหรือที่เขาจะต้องมาทรมานทรกรรม…เพราะสุดท้ายแล้วผมก็คงไม่ได้ตั้งชื่อ DigitalMoneyLife ขึ้นมาโดยจะไม่พูดถึง Life เลยก็ยังไงอยู่

เมื่อเช้าผมได้เปิดทีวีช่อง TNN แล้วก็มีรายการสั้นๆ ของ True เกี่ยวกับคุณป้า สำรวย ที่เลี้ยงสุนัขจรจัดมากมายเป็น 2000 กว่าตัว ส่วนใหญ่มีคนเอามาให้ จากสภาพที่ให้ คือโดนทิ้ง โดนมีดฟัน โดนรถชน ผมเห็นแล้ว ผมอดคิดไม่ได้ว่า ผมกำลังทำอะไรอยู่ ทำไมไม่ลงไปช่วยอะไรบ้าง และก็นี่คือจุดเริ่มต้นของการช่วยเหลือที่ผมพอจะทำได้ในตอนนี้ ด้วยการให้เงิน และโฆษณาในบล็อกผม และต่อๆ ไป

ถ้าใครเคยได้ยินข่าวสุนัขชิสุถูกขังไว้ในบ้าน 4-5 ตัว ไม่มีข้าวมีน้ำกินจนมันต้องกินกันเอง ใช่ครับ มันเป็นเรื่องโหดร้าย แต่เรื่องงี่เง่าสิ้นดีนี้ แสดงให้เห็นได้ว่า สัตว์มันก็มีความอยากที่จะอยู่รอดเหมือนกับคนเราเมื่อจนตรอกจนมุม มันก็ต้องทุกใจร้อนใจเหมือนกับเรา เจ้านายหายไปไหน ทำไมเราหิว ทำไมไม่มีใครมาให้อาหาร…ลองนึกภาพว่าคุณถูกทอดทิ้งไว้ในห้องแคบๆไม่มีหน้าต่างประตู หรือกรงเล็กๆ ไม่มีอาหารให้กิน พูดก็ไม่ได้ โทรศัพท์ก็ไม่ได้ มันไม่ต่างอะไรกันเลย นอกจากนี้ยังมีเรื่องราวที่โหดร้ายเกี่ยวกับสัตว์อีกมากมายที่เราไม่รู้ และอีกหลายคนที่ไม่อยากรู้ เพราะมันไม่ใช่เรื่องของตัวเอง

ชีวิตของผมต้องอยู่บ้านทุกวัน และสิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมเป็นผู้เป็นคนไม่เสียสติก็คือสุนัขของผมที่เลี้ยงเอาไว้ ทุกอย่างที่เป็นตัวมันมีบทเรียนให้เรียนรู้ถ้าคุณมองโลกในแง่ของการเรียนรู้ สัตว์เลี้ยงไม่ได้มีขึ้นมาโดยไม่ได้มีเหตุผล พระเจ้าสร้างมันขึ้นมาเพื่อเป็นเพื่อนกับคน เพื่อสอนใจคน คุณจะเห็นได้เลยว่า สัตว์เลี้ยงเป็น Master ในเรื่องการอยู่กับปัจจุบัน และการอยู่กับปัจจุบันนี้เอง คือสิ่งที่สำคัญที่สุดในการดำเนินชีวิตให้มีความสุข และการงานให้รุ่งโรจน์ ซึ่งการอยู่กับปัจจุบันง่ายๆ นี่แหละ ที่เป็นสิ่งที่เราทุกคนมองข้าม และไม่คิดถึงมันเลย เรามักจะคิดถึงแต่อดีตที่เจ็บปวด ที่ปั่นทอนจิตใจ และอนาคตที่กินไม่ได้ ที่มีแต่จะทำลายวันดีๆ ชั่วโมงดีๆ ในตอนนี้ เวลานี้ ที่เราควรเห็นค่ามากกว่า ทำวันนี้ให้ดี มันก็ดีไปหมดเอง

ทุกครั้งที่ผมพาสุนัขของผมออกไปเดินเล่นทุกวัน มันจะมองต้นไม่ทุกต้น ต้นหญ้าทุกๆ เส้น เหมือนไม่เคยเห็นมาก่อน มันตื่นเต้นกับสิ่งที่มันเห็นทุกอย่างเหมือนเป็นการได้เห็นครั้งแรกในชีวิต ทำให้ผมเห็นความจริงที่มันพยายามจะบอกได้เลยว่า ธรรมชาติทุกสรรพสิ่งมีไว้เพื่อให้เราเรียนรู้ ถ้าเรามองมันเป็นครู ไม่ใช่มองมันเป็นภาระเป็นอุปสรรค ถ้าผมมองแต่ปัจจุบัน ผมคิดว่างานทุกงานของผมเป็นงานแรกที่เพิ่งเคยทำ ชีวิตจะมีความสุขแค่ไหน กับการที่ได้เห็นทุกสิ่งทุกอย่างเป็นเรื่องใหม่ที่น่าตื่นเต้นไปหมด

ถ้าใครเลี้ยงสัตว์เลี้ยงหรือกำลังคิดที่จะซื้อมันมาเลี้ยง คิดดูให้ดีก่อน คิดให้ดี คิดให้หนัก มันไม่ใช่ของเล่น มันคือชีวิตที่ต้องการดูแล เอาใจใส่ ที่คุณกำลังจะนำมาในชีวิตของคุณ อย่าสร้างกรรมด้วยการซื้อมันมาทิ้งๆ ขว้างๆ ขอร้องจริงๆ ครับ ผมก็ไม่ได้ประเสริฐมาจากไหนอะไรหรอกครับ แค่อยากให้ทุกคนคิดกันให้หนักกว่าเดิมหน่อยในเรื่องนี้ โลกเราจะได้น่าอยู่มากขึ้น

เอาล่ะครับสุดท้ายนี้ ผมจะโพสลิงก์ของคุณป้า สำรวยเอาไว้ ที่ผมได้โอนเงินช่วยไป

ใครอยากช่วย คุณป้า สำรวย ก็แล้วแต่กำลังนะครับ ไปตามลิงก์นี้

ช่วยป้าสำรวย หรือ

http://www.mah-hua-nao.com/donate.html

“ชีวิตที่อยู่ด้วยความเห็นใจผู้อื่น คือชีวิตรูปแบบเดียวที่ีมีคุณค่ามากที่สุด”

Albert Einstein (อัลเบิร์ต ไอสไตน์)

.

.

.

ข้างบนเป้นบทความที่ผม copy paste มาทั่งดุ่น www.digitalmoneylife.com 

นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ที่ผมได้ยินเรื่องหมาถูกทิ้ง มีคนใจบุญเลี้ยง ดูแลไว้ทั่งที่ ผู้ใจบุญคนนั้น ก็ไม่ได้ร่ำรวย มีมรดกพันล้านมาจากไหน ออกจะขาดแคลนเสียด้วยซ้ำ

แต่ครั้งนี้ต่างไป หลังจากอ่านบทความนี้จบ ผมได้ลงเงินช่วยป้าสำรวจ ตามสาถานะของผม 

ผมเกิดความสงสัยขึ้นในใจว่า

 ทำไมครั้งนี้ผมไม่อ่าน ฟัง จบ แล้วจากไปเหมือนที่ผ่านมา?

ผมก็ไม่รู้จะอธิบายเป็นคำๆสั้นๆให้เห็นภาพกันได้ยังไง

แต่ความรู้สึกคือ บทความนี้มีแรงบันดาลใจให้คนทำความดี